هاست ایران

فاصلهٔ سرور تا کاربر، جایی که واقعاً دیده می‌شود

هر بار که مرورگر چیزی از سرور می‌خواهد، یک رفت‌وبرگشت شبکه انجام می‌شود و مدت آن به مسیر و فاصله بستگی دارد. باز شدن یک صفحهٔ معمولی ده‌ها درخواست جدا دارد — قالب، فونت، تصویر، درخواست‌های پس‌زمینه — و هر کدام آن تأخیر را دوباره می‌پردازد. به همین دلیل سروری که داخل کشور است، برای بازدیدکنندهٔ ایرانی سریع‌تر حس می‌شود، حتی وقتی سخت‌افزارش از یک نمونهٔ خارجی ضعیف‌تر است.

این تأخیر روی چیزهایی اثر می‌گذارد که با فشرده کردن تصویر و کوچک کردن فایل درست نمی‌شوند: زمان دریافت اولین بایت، دست‌دادن اولیهٔ TLS، و هر درخواستی که پشت درخواست قبلی صف می‌کشد. پنل مدیریت وردپرس هم که هر کلیکش یک رفت‌وبرگشت تازه است، روی سرور داخلی روان‌تر کار می‌کند. آخرین بررسی قیمت‌های این صفحه: ۱۸ شهریور ۱۴۰۵.

ترافیک داخلی، عددی که آخر ماه معلوم می‌شود

شرکت‌های ایرانی مصرف داخل کشور و مصرف خارج از کشور را جدا حساب می‌کنند و نرخ این دو یکی نیست. تا وقتی بازدیدکننده از داخل ایران وصل می‌شود، مصرف سایت شما در سهمیهٔ داخلی می‌نشیند و همین دلیل اصلی است که پلن‌های پرحجم داخلی مقرون‌به‌صرفه‌اند.

یک نکته را خیلی‌ها از قلم می‌اندازند: اگر قالب سایت فونت و اسکریپتش را از سرویس‌های بیرونی می‌گیرد، بخشی از همان صفحه از خارج بارگذاری می‌شود و بخشی از مزیت سرور داخلی خنثی می‌شود. فایل‌های ثابت را روی همان هاست بگذارید تا کل صفحه از یک مسیر کوتاه بیاید.

چه کسی نباید سرور داخلی بخرد

اگر مخاطب اصلی سایت بیرون کشور است، معادله برعکس می‌شود و هاست خارج جواب درست‌تری می‌دهد. حالت دوم، برنامه‌ای است که کارش مدام به سرویس‌های بیرونی گره خورده: ارسال ایمیل انبوه به گیرنده‌های بین‌المللی، دریافت بسته از مخازن جهانی هنگام استقرار، یا فراخوانی مکرر یک واسط برنامه‌نویسی خارجی. آنجا سرور داخلی همان رفت‌وبرگشت طولانی را از سمت خودش می‌پردازد و کندی به شکل دیگری برمی‌گردد. مقایسهٔ هاست ایران و خارج این حالت‌ها را یکی‌یکی باز کرده است.

پیش از سفارش، این دو چیز را بسنجید

اول نام دیتاسنتر را بپرسید، نه فقط کلمهٔ «ایران». شرکت‌ها روی چند دیتاسنتر داخلی سرویس می‌دهند و کیفیت مسیر از اپراتور شما تا هر کدام یکسان نیست. یک نشانی آی‌پی آزمایشی بگیرید و در ساعت شلوغی شب، از همان اینترنتی که مخاطبتان دارد، پینگ بگیرید؛ آن عدد از هر جدول مشخصاتی گویاتر است. تعداد شرکت‌هایی که در این دسته رصد می‌شوند: ۲۷. محل سرورشان هم لزوماً یکی نیست.

دوم سراغ تفکیک مصرف بروید: پلن چقدر سهمیهٔ داخلی می‌دهد، مصرف خارجی چطور شمرده می‌شود، و وقتی سقف پر شد سایت قطع می‌شود یا فقط کند. جواب سؤال آخر بین شرکت‌ها فرق دارد و در جدول نوشته نمی‌شود.

سه اشتباه مخصوص همین دسته

اول، خرید بر اساس واژهٔ «ایران» بدون پرسیدن نام دیتاسنتر و بدون یک تست ساده از شبکهٔ خودتان. دوم، این تصور که سهمیهٔ نامحدود داخلی شامل مصرف خارجی هم می‌شود؛ این دو خط جدا هستند و خط دوم است که غافلگیر می‌کند. سوم، گذاشتن فایل‌های حجیم دانلودی کنار سایت اصلی؛ برای آن کار هاست دانلود ساخته شده و منطق سهمیه‌اش هم فرق دارد. اگر سایت از سقف پلن اشتراکی جلو زده، سرور مجازی ایران همان مزیت مسیر شبکه را با منابع ایزوله می‌دهد.