هاست پایتون و Node.js

برنامهٔ شما اینجا چطور اجرا می‌شود

در این دسته، کنترل‌پنل یک لایهٔ میانی دارد که برنامهٔ پایتون یا Node.js شما را بالا می‌آورد و درخواست‌های وب را به آن می‌رساند. یعنی برخلاف PHP که با هر درخواست از نو اجرا می‌شود، برنامهٔ شما به‌صورت یک پروسهٔ زنده باقی می‌ماند — اما زیر سقف‌های سختگیرانهٔ حافظه و تعداد پروسه، و با این احتمال که پس از مدتی بی‌کاری یا با عبور از سقف، خودکار دوباره راه‌اندازی شود.

تفاوت اصلی با سرور مجازی همین‌جاست: آنجا شما با ابزارهایی مثل systemd یا pm2 تصمیم می‌گیرید چه چیزی روشن بماند و چطور دوباره بالا بیاید؛ اینجا آن تصمیم را پنل و سیاست شرکت می‌گیرند و شما فقط در چارچوب آن حرکت می‌کنید. تعداد شرکت‌هایی که این نوع پلن را ارائه می‌کنند: ۵. پیکربندی این محیط بین شرکت‌ها یکسان نیست و همین باعث می‌شود مقایسه فقط از روی قیمت گمراه‌کننده باشد.

چه چیزهایی معمولاً کار نمی‌کنند

این فهرست را پیش از خرید با نیاز واقعی پروژه تطبیق بدهید، چون بعد از خرید تغییرشان دست شما نیست.

• کارگر پس‌زمینه و صف. سرویسی که باید دائم روشن بماند و کار پردازش کند، در این محیط جای پایداری ندارد.
• اتصال دائمی و وب‌سوکت. بعضی پیکربندی‌ها آن را عبور نمی‌دهند. اگر چت یا اعلان لحظه‌ای دارید، صریح بپرسید.
• بستهٔ سیستمی و کامپایل. ماژول‌هایی که هنگام نصب کامپایل می‌شوند یا به کتابخانهٔ سطح سیستم نیاز دارند، بدون دسترسی root نصب نمی‌شوند.
• مرورگر بدون رابط گرافیکی. ابزارهای خودکارسازی مرورگر هم حافظهٔ زیادی می‌خواهند و هم فایل‌های اجرایی سنگین می‌آورند.
• پورت دلخواه. برنامه فقط از مسیری سرویس می‌دهد که پنل تعیین کرده است.
• انتخاب آزاد نسخه. شما نسخه را نصب نمی‌کنید، از فهرستی که پنل می‌دهد انتخاب می‌کنید.

در مشخصات پلن به چه نگاه کنید

فهرست نسخه‌های پشتیبانی‌شدهٔ Python و Node.js اولین چیز است. بعد سقف حافظهٔ هر برنامه و تعداد پروسه یا نخی که مجازید بسازید. سومی، و مهم‌تر از آنچه به نظر می‌رسد، دسترسی خط فرمان است: بدون آن نصب وابستگی‌ها، اجرای مهاجرت دیتابیس و خواندن لاگ خطا عملاً غیرممکن می‌شود. کنارش ببینید چند برنامه هم‌زمان می‌توانید تعریف کنید، متغیر محیطی قابل تنظیم هست یا نه، و دیتابیس مورد نیازتان روی همان پلن ارائه می‌شود یا باید جای دیگری بگیرید.

پلن اشتراکی یا سرور مجازی برای یک اپ

قاعدهٔ ساده: تا وقتی برنامه فقط به درخواست وب جواب می‌دهد، این دسته کافی است. از لحظه‌ای که کار پس‌زمینه یا اتصال دائمی وارد می‌شود، سرور مجازی ایران انتخاب درست است. راهنمای خرید سرور مجازی و تفاوت هاست، سرور مجازی و اختصاصی این مرز را دقیق‌تر کرده‌اند.

فرض‌هایی که به دردسر می‌خورند

اول، خرید پلنی که خط فرمان ندارد به این امید که با آپلود دستی فایل کار پیش می‌رود. دوم، نگه داشتن وضعیت برنامه در حافظهٔ پروسه — نشست کاربر یا کش درون‌حافظه‌ای — در حالی که همان پروسه هر لحظه ممکن است دوباره راه‌اندازی شود و همه‌چیز از بین برود. سوم، این تصور که هر چه روی رایانهٔ خودتان با دستور توسعه اجرا می‌شود، در محیط عملیاتی هم همان‌طور بالا می‌آید. چهارم، ندیدن اینکه دیتابیس پروژه روی پلن هست یا نه. اگر پروژه‌تان در نهایت یک سایت محتوایی است و فقط بخش کوچکی از آن اپ دارد، هاست اشتراکی با یک سرویس جدا برای همان بخش، ارزان‌تر و پایدارتر تمام می‌شود.